30 december 1970 – 21 september 2026

Met het overlijden van Göran verliezen de Faculteit, de Universiteit en de Nederlandse rechtswetenschap een voorvechter van het internationale strafrecht en een moreel kompas.

Göran studeerde in het begin van de jaren ’90 in Maastricht, gevolgd door een promotietraject in Utrecht, dat hij in 2002 afrondde met een proefschrift over ‘International Criminal Adjudication and the Collection of Evidence: Obligations of States’. Deze studie markeerde al vroeg Görans drijfveer: hij wilde bijdragen aan een beter internationaal strafrecht, niet als doel op zichzelf; maar om daarmee werkelijk gerechtigheid te bereiken voor slachtoffers van internationale misdrijven.

In 2004 kwam Göran naar de UvA, eerst als UHD, in 2006 gevolgd door een benoeming tot gewoon hoogleraar in het Internationaal strafrecht, in het bijzonder het internationaal strafprocesrecht. Aan de UvA zette hij zich vol in voor de studenten, zijn onderzoeksgroep, de faculteit en de wereldwijde versterking van het internationaal strafrecht.

In de ruim 20 jaar als hoogleraar in Amsterdam heeft Göran veel van waarde gecreëerd, dat nog lang betekenis zal hebben. Samen met collega's als Bert Swart, Harmen van der Wilt, Sergey Vasiliev, Jill Coster van Voorhout en vele anderen maakte hij van de UvA een wereldwijd leidend centrum voor de studie en de bevordering van het internationaal strafrecht. Hij stond aan de wieg van het onderwijs in het internationaal strafrecht door het opzetten van het masterprogramma, waarmee hij vele generaties studenten uit de hele wereld heeft opgeleid, die, in weerwil van internationale tegenwind, voor toepassing en versterking van het internationaal recht zullen blijven strijden.

Ook was Göran promotor van 20 promovendi en begeleidde hij nog tientallen andere jonge onderzoekers die in zijn voetsporen het vakgebied nog decennialang zullen ontwikkelen. Hij was een scherpe meelezer voor iedereen die hem vroeg een blik te werpen op zijn of haar onderzoek. En dat niet alleen. Ook was hij aanjager van een stimulerende en innovatieve onderzoekscultuur, sinds 2020 binnen het Amsterdam Center for Criminal Justice, dat hij mede heeft opgezet.

Göran vervulde daarnaast vele bestuurlijke rollen. Zo was hij lid van de Universitaire Onderzoekscommissie, lid van de facultaire Vaste Commissie voor Hoogleraarsbenoemingen, en directeur van het facultaire onderzoekinstituut ARILS, het Amsterdam Research Institute for Legal Studies. In die rollen leverde hij een belangrijke bijdrage aan het onderzoeksklimaat, en was hij altijd betrokken bij de bredere uitdagingen van de faculteit en universiteit.

Zijn liefde voor het onderwijs bleef hij tot het allerlaatst uitdragen. Hij bracht zijn passie voor het vakgebied aan studenten over in colleges en persoonlijke gesprekken. Zo hielp hij hen begrijpen dat het vak inhoudelijk en emotioneel moeilijk is, maar tegelijkertijd waardevol en belangrijk. En hij inspireerde collega-docenten met zijn overtuiging dat onderwijs centraal staat in onze roeping als wetenschappers: het overbrengen van kennis, kunde en passie aan nieuwe generaties. Met als centrale boodschap dat we samen het internationaal recht moeten beschermen.

Vanuit deze drijfveer zette Göran zich ook in voor de internationale strafrechtspraktijk. Hij was rechter-plaatsvervanger bij de rechtbank Den Haag in onder meer verschillende genocidezaken en werkzaam als advocaat en partner van het mensenrechtenkantoor Prakken d’Oliveira. In die rol vertegenwoordigde hij slachtoffers en verdachten van internationale misdrijven en mensenrechtenschendingen bij het Internationaal Strafhof, het Cambodja Tribunaal en onze nationale rechtbanken. Die praktijkervaring gaf zijn onderwijs en publicaties een unieke diepte, waarbij de mensen die het strafrecht moeten beschermen altijd zichtbaar waren.
Foto: Monique Kooijmans

Göran kon scherp en uitgesproken zijn, gedreven door een fundamenteel rechtvaardigheidsgevoel, bijvoorbeeld om het belang van strafrechtelijk onderzoek en onderwijs binnen de faculteit te beschermen, of om het internationaal recht te beschermen tegen politiek opportunisme. Maar hij had ook zachte en kwetsbare kanten waarmee hij iedereen die hem leerde kennen voor zich innam. Het werk was belangrijk voor hem, maar de liefde voor zijn gezin, fietsen, muziek en AZ, en zijn oprechte interesse in iedereen om zich heen, was altijd integraal onderdeel van alles wat hij ook professioneel deed.

Hoewel Göran zichzelf makkelijk kon wegcijferen in het belang van de groepen waarin hij functioneerde, was hij een eminente wetenschapper met 248 publicaties, een unieke, scherpe pen en erkenning voor zijn innovatieve onderzoek door onder meer VIDI- en VICI-beurzen. De laatste jaren, waarin het internationaal (straf)recht langzaam werd afgebroken, stond Göran altijd op om publieke aandacht te vragen voor de noodzaak om stelling te nemen – tegen de genocide in Gaza, de oorlog in Oekraïne of de aanvallen van de VS op het Internationaal Strafhof.

Ruim 5 jaar geleden liet Göran weten dat er een kwaadaardige vorm van kanker was vastgesteld. De jaren daarna waren jaren van ups en downs, van hoop en teleurstellingen, die hij deelde met een kleine kring van vrienden en collega’s om zich heen. Hij wilde niet bij de pakken neerzitten en gaf zelfs nog strafrechtcolleges in de bachelor in mei van dit jaar.

Maar kort daarna bleek de ziekte terug en nu zouden er geen ups meer komen. Op 29 mei liet Göran weten dat hij niet meer zou terugkeren naar zijn werkzame leven. De laatste maanden kon hij nog vol genieten van wie hem bezocht of met hem meeging naar zijn geliefde AZ.

We zullen Göran missen. Maar zijn nalatenschap aan de UvA en daarbuiten, en onze persoonlijke herinneringen aan de bijzondere mens en wetenschapper die hij was, zullen blijven.

Marieke de Hoon en André Nollkaemper