Als de dokter huilt: Hoe ga je als zorgverlener om met emoties?
Als de dokter huilt: Hoe ga je als zorgverlener om met emoties?
Nisa vertelt dat ondanks hun jonge leeftijd de zorgverleners zeer persoonlijke en emotionele ervaringen met hen deelden. “Veel zorgverleners vertelden ons dat zij het fijn vonden om eens over deze emoties te praten. Bij één van onze eerste interviews brak een arts zelfs in tranen uit tijdens het gesprek. Elk verhaal heeft ons op een andere manier geraakt.” Nisa haalt een fragment aan uit het verhaal van een kinderoncoloog in het Prinses Máxima Centrum:
"Het was vreselijk verdrietig om zo’n hoopvol meisje te moeten vertellen dat het niet gelukt was. Ze vertelde me toen dat ze een opa in de hemel had en zei: ‘Daar ga ik nu naartoe.’ Daarna sloot ze haar ogen en overleed ze. De gesprekken die ik nadien met haar ouders had, waren zo bijzonder. Niemand begrijpt echt wat je voelt, niemand kan zich voorstellen hoe het is om je kind te verliezen. Deze casus was ook voor mij zeer heftig. Je moet betrokken blijven maar zelf niet onderuitgaan. Het is een erg lastige balans, maar ik haal er ook mijn kracht uit."
“Dit verhaal laat zien hoe ingrijpend het werk van zorgverleners kan zijn,” vervolgt Nisa. “Juist daarom is het belangrijk dat hier meer openheid voor komt.”
Emotionele impact
Met het boek hopen Nisa en haar mede-auteurs dat er meer aandacht komt voor de emotionele impact van het werken in de zorg. Binnen alle disciplines draait het namelijk niet alleen om medische kennis en professionele vaardigheden, maar ook om de mens achter de ziekte.
Een uitspraak die wij tijdens de interviews vaak hebben gehoord, is: “Wanneer de gebeurtenissen je niet meer raken, is het tijd om te stoppen.” Die woorden benadrukken hoe belangrijk betrokkenheid, empathie en menselijkheid zijn binnen de zorg. Tegelijkertijd blijft het essentieel om professioneel te handelen en respectvol met patiënten om te gaan, juist in de meest kwetsbare momenten van hun leven.
Meer openheid over emoties
Wij hopen dat dit boek bijdraagt aan meer openheid over de emoties die zorgverleners dagelijks ervaren. Niet alleen onder huidige zorgverleners, maar ook onder toekomstige artsen, verpleegkundigen, psychologen en andere hulpverleners. Want achter iedere witte jas schuilt uiteindelijk gewoon een mens.