Eenzaamheid komt wereldwijd voor bij 34% van de bevolking. Er bestaat 'gezonde', adaptieve eenzaamheid die tot actie aanzet, maar bij ongeveer 15% ontwikkelt eenzaamheid zich tot een hardnekkige, klinische vorm waarbij eenzaamheid aanhoudt en leidt tot psychologische belasting. Hoe dit komt is nog onbekend. Dit onderzoek onderzocht of mensen die zichzelf negatiever zien zich ook eenzamer voelen, en of dit sterker geldt voor mensen met een ernstige, klinische vorm van eenzaamheid. Ook werd onderzocht of subjectieve chroniciteit hierin een modererende rol speelt. 

Aan het onderzoek namen 112 studenten deel. Eenzaamheid werd gemeten met de De Jong Gierveld Loneliness Scale en een zelf ontwikkelde klinische eenzaamheidsschaal. Zelfbeeld werd ook gemeten met een zelf ontwikkelde schaal. 

De resultaten tonen aan dat mensen met een negatiever zelfbeeld zich eenzamer voelen, ook wanneer rekening werd gehouden met depressie. Er werd echter geen verschil gevonden tussen traditioneel gemeten eenzaamheid en klinische eenzaamheid, ook de ervaren chroniciteit maakte geen verschil. Dat zelfbeeld samenhangt met zowel milde als ernstige vormen van eenzaamheid suggereert dat interventies gericht op het versterken van zelfbeeld een waardevolle aanvulling kunnen zijn op bestaande eenzaamheidsinterventies.