In juridische contexten wordt de mate van gedetailleerdheid in een verklaring vaak gezien als indicatie van geloofwaardigheid. Tegelijkertijd laat geheugenonderzoek zien dat autobiografische herinneringen reconstructief zijn en gevoelig voor factoren zoals tijdsverloop, herhaling en emotionele betekenis. Specifiek bij herinneringen aan seksuele interacties is nog beperkt empirisch inzicht in welke mechanismen bepalen hoeveel details gerapporteerd worden. 

Binnen de forensische praktijk wordt detailniveau regelmatig impliciet geïnterpreteerd als maat voor betrouwbaarheid, terwijl onvoldoende rekening wordt gehouden met onderliggende geheugenprocessen. Factoren zoals temporele afstand, frequentie van interacties met dezelfde partner en emotionele of seksuele arousal kunnen systematisch samenhangen met de hoeveelheid gerapporteerde informatie. Dit wijst erop dat variatie in detail niet noodzakelijk iets zegt over geloofwaardigheid, maar mogelijk het resultaat is van fundamentele cognitieve processen.

De huidige presentatie bespreekt daarom twee complementaire studies die zich richten op determinanten van gedetailleerdheid in herinneringen aan consensuele seksuele interacties. Hierbij wordt zowel gekeken naar structurele kenmerken van herinneringen als naar temporele en emotionele invloeden. Door deze perspectieven te integreren beogen de studies bij te dragen aan een meer genuanceerd en empirisch onderbouwd begrip van herinneringsdetail in forensische en klinische contexten.