Dit onderzoek richtte zich op de relatieve invloed van intrapersoonlijke en interpersoonlijke emotieregulatie op psychopathologie en relatietevredenheid bij heteroseksuele koppels, met Emotion Focused Therapy (EFT) als theoretisch kader. Hoewel beide vormen van emotieregulatie afzonderlijk al in verband zijn gebracht met deze uitkomsten, gaf de bestaande literatuur geen eenduidig beeld over welke vorm relatief het sterkst samenhangt met welke uitkomst. Inzicht hierin kan bijdragen aan meer gerichte behandelkeuzes in zowel individuele therapie als koppelstherapie.

De steekproef bestond uit 690 individuen, bestaande uit 345 heteroseksuele koppels geworven via een sneeuwbalmethode. Intrapersoonlijke emotieregulatie werd gemeten als zelfeffectiviteit via de GSESS, interpersoonlijke emotieregulatie als steun zoeken via de IERQ. Psychopathologie omvatte angst, depressie, schuld en schaamte, en relatietevredenheid werd gemeten met de CSI-4. De data werden geanalyseerd met multilevelanalyse om rekening te houden met de geneste datastructuur van individuen binnen koppels.

De bevindingen laten zien dat zelfeffectiviteit significant negatief samenhangt met psychopathologie en positief met relatietevredenheid. Steun zoeken hangt significant positief samen met relatietevredenheid, maar ook (tegengesteld aan de verwachting) positief met psychopathologie, wat mogelijk omgekeerde causaliteit weerspiegelt. De vergelijking van effectgroottes ondersteunt dat intrapersoonlijke regulatie een sterkere rol speelt bij psychopathologie en interpersoonlijke regulatie bij relatietevredenheid, wat aansluit bij de theoretische accenten van respectievelijk Greenberg en Johnson binnen EFT.