Dit onderzoek onderzocht de relatie tussen psychopathische persoonlijkheidstrekken en seksuele toestemming, de mogelijke mediërende rol van seksueel risicogedrag en de mogelijke modererende rol van gender. Het doel van dit onderzoek was om, gezien het beperkte bestaande onderzoek naar seksuele toestemming in vergelijking met seksuele dwang, meer inzicht te verkrijgen in deze verbanden. Daarnaast was aanvullend onderzoek relevant vanwege de recente juridische herziening van seksuele misdrijven en de beperkte kennis over seksuele toestemming. Dit onderzoek bestond uit 191 participanten en hanteerde een kwantitatief, cross-sectioneel design met confirmatieve en exploratieve onderdelen. 

De drie concepten werden gemeten met een zelfrapportage vragenlijstbatterij, die onder andere de verkorte versie van de Triarchic Personality Measure (TriPM), de Sexual Consent Scale–Revised (SCS-R) en de Sexual Risk Survey (SRS) omvatte. De enkelvoudige regressieanalyse toonde aan dat psychopathische persoonlijkheidstrekken een significante positieve voorspeller waren van seksuele toestemming. De mediatie-analyse toonde aan dat seksueel risicogedrag geen significante mediërende rol speelde in de relatie tussen psychopathische persoonlijkheidstrekken en seksuele toestemming. Er werd enkel een significant genderverschil gevonden in psychopathische persoonlijkheidstrekken, waarbij mannen significant hoger scoorden op psychopathische persoonlijkheidstrekken dan vrouwen. 

Ten slotte bleek gender geen significante moderator te zijn voor de drie onderzochte relaties. Concluderend, ondanks dat niet alle hypothesen werden ondersteund, vormt het huidige onderzoek een eerste stap en biedt aanknopingspunten voor toekomstig onderzoek naar de factoren en verbanden die mogelijk samenhangen met seksuele toestemming.

Sleutelwoorden: seksuele toestemming| psychopathische persoonlijkheidstrekken |seksueel risicogedrag| gender