Eenzaamheid wordt geassocieerd met diverse negatieve psychosociale uitkomsten.  Theoretische modellen suggereren dat eenzame individuen sociale situaties vaker interpreteren als potentieel afwijzend of onbetrouwbaar, waardoor zij sociale contacten kunnen gaan vermijden. Het doel van dit onderzoek was te onderzoeken of interpersoonlijk wantrouwen de relatie tussen eenzaamheid en sociaal vermijdingsgedrag mogelijk verklaart. Daarnaast werd exploratief onderzocht welk cognitief domein van interpersoonlijk wantrouwen (negatieve verwachtingen over acceptatie, intenties of beschikbaarheid) het sterkst samenhangt met sociaal vermijdingsgedrag.                                                                                      

Aan het cross-sectionele onderzoek namen 112 participanten deel. Eenzaamheid werd gemeten met de Jong Gierveld Loneliness Scale. Interpersoonlijk wantrouwen en sociaal vermijdingsgedrag werden gemeten met een zelf samengestelde set items gebaseerd op bestaande theoretische conceptualisaties van eenzaamheid en sociale copingsstrategieën. De hypothesen werden getoetst met correlatie-, regressie-, en mediatieanalyses.                                   

De resultaten lieten significante samenhangen zien tussen eenzaamheid, interpersoonlijk wantrouwen en sociaal vermijdingsgedrag. Daarnaast was de directe samenhang tussen eenzaamheid en sociaal vermijdingsgedrag niet langer significant wanneer interpersoonlijk wantrouwen in het model werd opgenomen. Exploratieve analyses lieten zien dat negatieve verwachtingen over acceptatie en intenties van anderen unieke samenhangen vertoonden met sociaal vermijdingsgedrag, terwijl verwachtingen over beschikbaarheid geen unieke samenhang vertoonden. Deze bevindingen suggereren dat interpersoonlijk wantrouwen een relevante cognitieve factor is in de samenhang tussen eenzaamheid en sociaal vermijdingsgedrag. Toekomstig longitudinaal onderzoek is nodig om de richting en causaliteit van deze verbanden verder te onderzoeken.