Op 1 juli 2024 is de nieuwe Wet seksuele misdrijven in werking getreden. Hierdoor is seksueel contact zonder consent strafbaar, ongeacht of er dwang is bewezen. Deze studie onderzocht hoe rechters sinds de wetswijziging (non-)consent beoordelen. Door middel van een retrospectieve inhoudsanalyse werden 214 feiten uit 154 gepubliceerde zaken gecodeerd op 29 consent-gerelateerde signalen. Per signaal werd bepaald of het rechterlijke aandacht kreeg en of het doorslaggevend was. Met multilevel logistische regressiemodellen en een Bonferroni-correctie werden expliciete en impliciete non-consentsignalen, dader- en slachtoffersignalen en consent- en weigeringssignalen vergeleken. Expliciete non-consentsignalen kregen vaker rechterlijke aandacht (OR = 11.352) en waren, indien besproken, vaker doorslaggevend dan impliciete signalen (OR = 9.450). 

Het verschil in aandacht tussen impliciete en expliciete signalen was groter bij gekwalificeerde opzetdelicten dan bij opzetdelicten (interactie-OR = 3.848). Daarnaast kregen dadersignalen, anders dan verwacht, vaker aandacht dan slachtoffersignalen (OR = 1.396); deze verhouding verschilde niet significant tussen opzetdelicten en gekwalificeerde opzetdelicten (interactie-OR = 0.964). De verwachting van hogere doorslaggevendheid van consentsignalen werd niet ondersteund (OR = 0.186; niet significant na Bonferroni-correctie). Exploratief werden bij 26 toetsen acht associaties met delictkwalificatie gevonden. De resultaten suggereren een nadruk op expliciete non-consentsignalen, terwijl impliciete uitingen van non-consent nauwelijks zichtbaar gewicht kregen. Dit roept vragen op over de aansluiting bij de wetsgeschiedenis van de nieuwe wet. Binnen het onderzoek werd geen ondersteuning gevonden voor meer aandacht voor slachtoffergedrag of een grotere bewijskracht van consentsignalen. Vervolgonderzoek is nodig om deze patronen verder te onderzoeken.