Slachtoffers van ernstige misdrijven staan soms voor een lastig dilemma: starten met traumabehandeling of wachten tot na de rechtszaak uit angst dat behandeling hun verklaring minder betrouwbaar maakt. Over wat traumabehandeling  met een herinnering doet op forensische geheugenkenmerken, is echter nog weinig bekend. Mijn onderzoek verkent daarom hoe Imagery Rescripting, een veelgebruikte behandeltechniek, samenhangt met hoe mensen hun herinnering beleven: hoe emotioneel intens, levendig en gedetailleerd deze wordt ervaren. Zeventig deelnemers vulden hiervoor vragenlijsten in op drie meetmomenten, en zestien van hen deelden in een interview hoe zij eventuele veranderingen zelf ervoeren.

De bevindingen laten een genuanceerd beeld zien: emotionele intensiteit nam duidelijk af, terwijl levendigheid en detaillering op groepsniveau geen duidelijke verandering vertoonden, al verschilt dit sterk van persoon tot persoon. Dat roept nieuwe vragen op over wat er precies wel en niet verandert aan een herinnering na behandeling, en wat dat kan betekenen voor de discussie rond zorg en bewijswaarde.