Suïcide vormt wereldwijd een prominente doodsoorzaak, waarbij ruim 60% buiten het zicht van de GGZ overlijdt. Mogelijk komen zij in beeld bij de eerstelijnszorg, bijvoorbeeld bij het opstellen van een wilsverklaring. Dit biedt een potentieel belangrijk aanknopingspunt voor suïcidepreventie. Om deze groep tijdig te signaleren is inzicht in de onderliggende factoren voor de ontwikkeling van suïcidaliteit essentieel. 

De huidige richtlijnen voor suïcidaliteit zijn gebaseerd op het Integrated Motivational-Volitional model of suicide (IMV-model) van O’Connor en Kirtley (2018). Ondanks de brede inzet van dit model in de klinische praktijk, is onderzoek naar de beschreven moderatoren in dit model zeer beperkt, zo ook de attitude die het individu aanneemt tegenover de dood. 

In de huidige studie wordt de relatie tussen depressieve symptomen en suïcidale ideatie onderzocht, waarbij met name de rol van de vijf attitudes tegenover de dood hierin wordt belicht. Deze moderatoren werden bestudeerd aan de hand van vragenlijsten bij 105 participanten met suïcidale gedachten én een bestaande niet-reanimeren verklaring (DORES-onderzoek, Amsterdam UMC).

Uit de resultaten bleek dat depressieve symptomen een sterke positieve voorspeller zijn van suïcidale ideatie, en dat de attitude escape acceptance (de dood zien als ontsnapping) deze relatie significant versterkt. Voor de overige doodsattitudes werd geen significante moderatie gevonden. Deze studie onderbouwt de rol van escape acceptance als versterkende factor en toont hoe de eerstelijnszorg kan bijdragen aan vroegsignalering en risicotaxatie.