Verschillende kranten en organisaties hebben in de achterliggende jaren de noodklok geluid over eenzaamheid. Het komt namelijk veel voor en het heeft ernstige gevolgen. Tegelijkertijd is niet duidelijk wanneer eenzaamheid adaptief en normaal is, en wanneer het pathologisch wordt. In het huidige onderzoek werd onderzocht of klinische (ernstige en persisterende) eenzaamheid onderscheiden kan worden van ongespecificeerde eenzaamheid door te kijken naar de relatie met dagelijks functioneren, abnormaliteit, schadelijkheid en hulpvraag, gecontroleerd voor internaliserende stoornissen. Een cross-sectioneel correlationeel onderzoek werd uitgevoerd onder 137 eerstejaarsstudenten van de Universiteit van Amsterdam. Klinische eenzaamheid werd gemeten met een nieuw ontwikkelde, nog ongevalideerde vragenlijst. Ongespecificeerde eenzaamheid werd gemeten met de De Jong-Gierveld eenzaamheidsschaal en internaliserende stoornissen met de PHQ-4. Met hiërarchische multipele regressieanalyses werd onderzocht in hoeverre klinische eenzaamheid aanvullende variantie verklaarde bovenop ongespecificeerde eenzaamheid en internaliserende stoornissen. Na toevoeging van klinische eenzaamheid verdwenen de verbanden van ongespecificeerde eenzaamheid en internaliserende stoornissen met de uitkomstmaten nagenoeg allemaal. De bevindingen bieden aanwijzingen voor het bestaan van een klinische vorm van eenzaamheid, die zich mogelijk onderscheidt van meer tijdelijke of adaptieve vormen van eenzaamheid. Dit onderstreept de noodzaak om de klinische aard van intense en persisterende eenzaamheid verder te onderzoeken.