Voor de beste ervaring schakelt u JavaScript in en gebruikt u een moderne browser!

Bureau Broedplaatsen. Het klinkt als een plek voor creatievelingen om ideeën te ontwikkelen. Maar wat is het eigenlijk? Jaap Schoufour werkt inmiddels al heel wat jaren bij deze afdeling van de Gemeente Amsterdam en vertelt het in een nieuwe editie van Leven na CW. Klik hier om verder te lezen.

CommPulse

“Met Bureau Broedplaatsen staan we met één been buiten de gemeente: we kijken altijd wat we kunnen betekenen voor mensen die hun droom in een gebouw waar willen maken.”


Achtergrond

Het was 1987 toen Jaap Schoufour na een propedeuse in Economie besloot om zich aan de, toen pas ontwikkelde, studie Communicatiewetenschap te wagen. Die stap bleek een zet in de goede richting. In tegenstelling tot nu begonnen er slechts rond de honderd studenten aan deze studie en werd de studie gegeven door een kleine groep docenten. Net als nu begon de studie met een kennismakingsweekend die door een aantal studenten werd georganiseerd. “Er was gezelligheid, werd over reclame gedebatteerd. Ik vond de warmte en gezelligheid die eerder misten”, aldus Jaap.


Mercurius

Jaap is niet een van de jongste lichtingen studenten Communicatiewetenschap, hij was ook betrokken bij de oprichting van de huidige studievereniging Mercurius. Jaap: “Communicatiewetenschap begon snel populair te worden en werd een club op zichzelf. Dit betekende dat er een grotere vraag naar boeken, het kennismakingsweekend, feesten en reizen ontstond. Daarom bedacht men dat er een vereniging moest komen. Die werd in ’88 opgericht en ik ben uiteindelijk de eerste voorzitter geworden.” Naast dit voorzitterschap hadden Jaap en andere studenten veel invloed op de inhoud van de vakgroep omdat het bestuur hiervan, dat over de vakken besloot, voor de helft uit studenten bestond.


Starten met werken

Na de gezellige tijd die Jaap bij Communicatiewetenschap beleefde moest ook hij aan het werk, maar hoe ging dat? Jaap: “Ook in die tijd was het moeilijk om een baan te vinden. De economie lag net als nu op zijn gat. Net als nu werd er toen altijd naar mensen met minimaal drie jaar werkervaring gevraagd. Daar komt bij dat mensen niet wisten wat Communicatiewetenschap inhield, met als resultaat dat je dit tijdens je sollicitatie moest uitleggen. Omdat het geen studie is die je opleidt voor een duidelijk omschreven functie, was dit ook lastig. De ervaringen die na mijn studie nog steeds goed van pas kwamen, waren voornamelijk Methoden en Technieken, sociale statistiek, naast de bestuurlijke ervaringen.” met mede werkzoekende studiegenoten waren we om de beurt leraar Massacommunicatie in Utrecht. Na een onderzoekje bij de Spoorwegen, ging hij als vrijwilliger aan de slag om projecten in ontwikkelingslanden gefinancierd te krijgen en gaf hij les op het Emerson College te Limburg. “Je wordt ook steeds creatiever met cv’s. Uiteindelijk ben ik in 1996 aan werk gekomen bij onderzoeksbureau B&A Groep te Den haag, via een studiegenoot die daar al werkte. Dit viel ongeveer gelijk met het aantrekken van de economie”.


Het eindstation

Jaap solliciteerde in 1997 bij Milieudienst van de Gemeente Amsterdam. “In eerste instantie werd ik afgewezen: overgekwaliticeerd voor de functie communicatie medewerker. Hoewel ik er een hard hoofd in had dat dit tot een succes zou leiden, hield de chef mij in zijn portefeuille. Toen werd ik gebeld en mocht ik een onderzoek doen als onderdeel van een reorganisatieplan. Daar kwam ik mensen van het Projectmanagementbureau van de gemeente tegen. Dat bureau werkt aan Amsterdamse ruimtelijke projecten als IJ oevers en Zuidas, dat leek mij fantastisch. Een open sollicitatie leidde tot teleurstelling: ik had de verkeerde studie gekozen en had planologie moeten gaan studeren! Toch lag er september 1997 een uitnodiging van het PMB op de mat om te komen praten voor een functie bij Projectbureau IJ-oevers waar jaarlijks een communicatiebudget van 3 ton verstandig besteed moest worden. Dat ben ik gaan doen en spelenderwijs leerde ik ook ook van alles over stedenbouw, bestemmingsplannen en organiseerde inspraakvonden. In 2002 ben ik binnen het PMB geswitched naar Bureau Broedplaatsen, waar ik inmiddels het hoofd ben van een afdeling bestaande uit zes mensen.


Bureau Broedplaatsen

Maar wat houdt Bureau Broedplaatsen nu precies in? “Bureau Broedplaatsen probeert mensen te helpen die in een gebouw hun creatieve droom waar willen maken. Meestal is het een groep kunstenaars, creatieve of culturele ondernemers die met elkaar willen werken of soms ook willen wonen. We zijn eigenlijk altijd bezig met wat we voor iemand kunnen betekenen. Denk daarbij aan de financiering, een verbouwngsplan, hoe organiseer je jezelf, wat is een exploitatie met baten en lasten. Mensen weten niet waar ze moeten beginnen.”


Boven het maaiveld uitsteken

En wat nu als je zelf zo’n uitdagende baan wilt bemachtigen? Jaap: “je begint nooit aan die ene fantastische baan, dat kost tijd. Je weet zelf immers ook niet wat een baan zo leuk maakt. Voor de een gaat het om de inhoud, voor de ander om de positie en de derde blijkt vooral gelukkig te worden van fijne collega’s. Mijn advies: gewoon ergens beginnen op misschien een lagere positie, met inhoud die wellicht niet direct bij de studie aansluit! Wees daarbij niet kieskeurig of pretencieus. Probeer de personeel- & organisatiemanager te pakken te krijgen, stuur je CV op. Probeer overal te prikken. Denk ook aan je netwerk, bijvoorbeeld studievrienden. Ook is het makkelijker om te solliciteren vanuit een werkende situatie. Zelfs onbetaald werk is beter dan niets doen: je laat zien dat je wilt werken en je bouwt ervaring op. Denk niet als je geen baan krijgt dat het aan een ander ligt: je moet er zelf op uit trekken!”