Voor de beste ervaring schakelt u JavaScript in en gebruikt u een moderne browser!

Best friends forever: waarom we het zo leuk vinden om te binge-watchen

Januari 2018 - door Lisa Flohr: "Sommige binge-wachers hebben het gevoel hun favoriete personage echt te kennen. Ze ervaren die relatie als even echt als relaties met vrienden of familie."

Lisa Flohr

We kennen allemaal dat vervelende gevoel wanneer je het nieuwste seizoen van je favoriete serie hebt uitgekeken. Natuurlijk eindigt het seizoen weer met een grote cliffhanger, en jij kan niet wachten om te zien wat er in het nieuwe seizoen gebeurt. Om die tijd te overbruggen denk je weleens aan je favoriete personage. Wat zou Jon Snow aan het doen zijn? En waar zullen de Underwoods zich op dit moment bevinden? Je baalt dat je (voorlopig) niet meer naar je favoriete serie kan kijken. Herkenbaar? Je bent niet de enige!


Volgens communicatiewetenschapper Liese Exelmans ontwikkelen we tijdens het kijken naar een serie, en met name tijdens het binge-watchen, een mentale opwinding die de aandacht voor en betrokkenheid bij een serie vergroten. Deze mentale opwinding zorgt er ook voor dat het verhaal door je hoofd blijft spoken en dat gedachten over de serie moeilijk uitgeschakeld kunnen worden. Maar, zorgt deze betrokkenheid dat seriekijkers meer gaan binge-watchen? En zorgt het binge-watch gedrag van seriekijkers voor meer betrokkenheid bij een serie? Ik zocht het uit.

Best friends forever: parasociale relaties

Deze betrokkenheid, ook wel een parasociale relatie genoemd, is een onbewuste, eenzijdige relatie tussen een seriekijker en zijn of haar favoriete personage. Binge-watchers die een parasociale relatie ervaren, hebben het gevoel hun favoriete personage echt te kennen. Sommige binge-watchers ervaren zo’n relatie zelfs als even echt als relaties met vrienden en/of familie. In mijn onderzoek heb ik uitgezocht waarom we zulke relaties ontwikkelen, en of we hierdoor meer plezier beleven aan het binge-watchen van series. Dit is gedaan middels een online survey onder 80 jongvolwassen vrouwen die wel eens de serie ‘Pretty Little Liars’ binge-watchen.


Hoe meer, hoe beter?

Dit onderzoek heeft aangetoond dat er inderdaad een verband is tussen binge-watching en het ontwikkelen van een parasociale relatie. Sterker nog, hoe vaker iemand binge-watcht, hoe sterker zo’n relatie ontwikkeld wordt en hoe meer plezier je ervaart tijdens het kijken naar de serie. Het aantal afleveringen dat wordt gebinge-watcht heeft echter geen invloed op dit verband. Dit betekent dus dat het wel uitmaakt hoe vaak je binge-watcht, maar niet met hoeveel afleveringen je dit doet.

Hoe we parasociale relaties ontwikkelen

Maar hoe komt het dat we meer plezier ervaren tijdens het binge-watchen als we een parasociale relatie ervaren? Resultaten laten zien dat de mate waarin je je onderdeel voelt van de wereld van je favoriete personage het meest doorslaggevend is voor het opbouwen van een parasociale relatie tijdens het binge-watchen. Het is dus belangrijk dat we ons kunnen verplaatsen in een andere wereld, een wereld waar we het gevoel hebben dat we ‘erbij horen’. Verder is gebleken dat wanneer je als bingewatcher achter de keuzes van je favoriete personage staat, en wanneer je je behoefte aan contact met je favoriete personage kan vervullen door naar de serie te kijken, er meer plezier wordt ervaren. Producenten van series weten dit maar al te goed en spelen in op deze behoeftes, waardoor het ontwikkelen van parasociale relaties mogelijk wordt.

Een succesformule?

Het lijkt een perfecte match: producenten van series weten ons te boeien en te binden, en wij willen graag geboeid en gebonden worden. Goed nieuws, want op deze manier kunnen we meer plezier halen uit het binge-watchen van series. Maar, wat als we té betrokken raken bij een serie? Eerdere onderzoeken hebben aangetoond dat binge-watchen negatieve gevolgen heeft op onze slaap en eenzaamheid. Binge-watchen zou zelfs tot verslaving kunnen leiden. Het is belangrijk dat we grenzen kunnen stellen. Dat we weten wat ‘verantwoord’ binge-watch gedrag is, en dat we niet té verzeild raken in het verhaal. Maar hoe doen we dat? Tijd (en meer onderzoek) zal het ons hopelijk leren…